ເປັນຫຍັງບາງເມືອງຈຶ່ງເລີ່ມ "ເວົ້າ" ອອກມາ ໃນເວລາທີ່ແສງຕາເວັນໃກ້ຈະໝົດໄປ?
ຊ່ວງເວລາແສງສີຟ້າ (Blue hour) ບໍ່ແມ່ນເວລາກາງຄືນ. ມັນເປັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຢຸດພັກ ເຊິ່ງຖະໜົນຫົນທາງທີ່ຄຸ້ນເຄີຍຈະສູນເສຍຄວາມຊັດເຈນແບບທີ່ເຫັນໃນຕອນກາງເວັນ ແລະ ເຜີຍໃຫ້ເຫັນອີກດ້ານໜຶ່ງຂອງຕົວເມືອງ.
ແສງສະຫວ່າງທີ່ປາສະຈາກເງົາ
ແສງຕາເວັນສຸດທ້າຍບໍ່ໄດ້ຫາຍໄປໃນທັນທີ. ມັນຄ່ອຍໆຈາງລົງເທິງຫຼັງຄາ, ຫີນ ແລະ ຜິວນ້ຳ ຈົນກະທັ່ງຂອບມຸມຕ່າງໆຍັງຄົງເຫັນໄດ້ຊັດເຈນ ແຕ່ເງົາບໍ່ໄດ້ເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມເລິກຂອງມັນອີກຕໍ່ໄປ. ໃນຊ່ວງເວລານີ້, ຕົວເມືອງເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ແຂງແກ່ນໝັ້ນຄົງຄືເກົ່າ ແຕ່ເປີດກວ້າງໃຫ້ມີການຕີຄວາມໝາຍໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນ.
ຊ່ວງເວລານີ້ໃຫ້ລາງວັນແກ່ຄວາມອົດທົນ. ລາຍລະອຽດຕ່າງໆທີ່ເຄີຍແຍ່ງຄວາມສົນໃຈກັນຕະຫຼອດມື້ ເລີ່ມຫຼອມລວມເຂົ້າເປັນໂທນດຽວກັນ: ທ້ອງຟ້າສີເທົາອົມຟ້າ, ດ້ານໜ້າອາຄານທີ່ມີສີຈາງລົງ, ເງົາສະທ້ອນໃນແມ່ນ້ຳ ແລະ ແສງໄຟອຸ່ນໆຈາກປ່ອງຢ້ຽມທີ່ເລີ່ມເປີດຂຶ້ນ. ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີການເຄື່ອນໄຫວໃດໆ ເພື່ອໃຫ້ພາບເບື້ອງໜ້ານັ້ນປ່ຽນແປງໄປ.
ສາມເມືອງ, ໂທນດຽວກັນ
ເມືອງປຣາກ (Prague) ເຕົ້າໂຮມແສງສີຟ້າໄວ້ຮອບຫໍຄອຍ ແລະ ແມ່ນ້ຳ Vltava. ເມືອງເວນິສ (Venice) ກະຈາຍແສງນັ້ນໄປທົ່ວຜິວນ້ຳ ຈົນເຮັດໃຫ້ສະຖາປັດຕະຍະກຳເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີນ້ຳໜັກ. ສ່ວນເມືອງບູດາເປສ (Budapest) ທອດແສງນັ້ນໄປຕາມແມ່ນ້ຳ Danube, ບ່ອນທີ່ຂົວຕ່າງໆປ່ຽນຊ່ວງເວລາປ່ຽນຜ່ານນີ້ໃຫ້ກາຍເປັນເສັ້ນຂອບຟ້າຂອງເມືອງທີ່ກວ້າງໃຫຍ່.
ເມືອງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງກັນດ້ວຍໄລຍະທາງທີ່ໃກ້ຄຽງ ຫຼື ຄວາມນິຍົມ. ພວກມັນກ່ຽວຂ້ອງກັນເພາະວ່າແສງໃນຍາມແລງປ່ຽນວິທີທີ່ເຮົາຮັບຮູ້ສະຖາປັດຕະຍະກຳຂອງເມືອງເຫຼົ່ານັ້ນ. ຊ່ວງເວລາດຽວກັນນີ້ເຜີຍໃຫ້ເຫັນຄວາມສຳພັນທີ່ແຕກຕ່າງກັນລະຫວ່າງຫີນ, ນ້ຳ ແລະ ໄລຍະທາງ.
ຄວາມຊົງຈຳຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ
ຮູບຖ່າຍສາມາດເກັບຮັກສາສີສັນຂອງຊ່ວງເວລານີ້ໄວ້ໄດ້, ແຕ່ຄຸນຄ່າທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່ານັ້ນແມ່ນກ່ຽວຂ້ອງກັບເວລາ. ມັນເຕືອນໃຈເຮົາວ່າ ການເບິ່ງເຫັນສະຖານທີ່ໃດໜຶ່ງນັ້ນ ຂຶ້ນກັບວ່າເຮົາເລືອກທີ່ຈະຢຸດ
ບາງທີນັ້ນອາດເປັນເຫດຜົນທີ່ເຮັດໃຫ້ພາບເຫຼົ່ານີ້ຍັງຄົງຊັດເຈນຢູ່ໃນຄວາມຊົງຈຳ. ມັນບໍ່ໄດ້ພັນລະນາເຖິງເມືອງທັງເມືອງ, ແຕ່ມັນບັນທຶກຊ່ວງເວລາສັ້ນໆໜຶ່ງ ເຊິ່ງເມືອງເບິ່ງຄືວ່າຈະເວົ້າດ້ວຍນ້ຳສຽງທີ່ອ່ອນໂຍນກວ່າ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ສິ່ງທີ່ສື່ສານອອກມານັ້ນມີຄວາມຊັດເຈນຍິ່ງຂຶ້ນ.